I pari erdhi në jetë para kohe dhe vdiq pas 5 orësh sepse nuk e çuan në maternitet. I dyti kur ishte 6-muajsh pasi nëna vuante edhe për t’u ushqyer. Ish-burri ishte i varur nga lojërat e fatit, e dhunonte në të gjitha format derisa një ditë Donika vendosi që të pranonte ndihmën e kunatës për t’u kujdesur për një grua të moshuar.
Për të do të ishte puna e saj e parë dhe një arratisje nga ajo jetë, por ish-burri vendosi t’i qepej pas. Zonja e moshuar pranoi, por as në atë shtëpi gjërat nuk ndryshuan. Ai vijonte me të njëjtën sjellje të padurueshme derisa ngjarja e një mbrëmjeje të vonë, e mbushi kupën.
Ardit Gjebrea: Si sillej ai me ty kur ishit te shtëpia e zonjës se tashmë ishit në shtëpi të huaj, nuk ishit te shtëpia e tij.
Donika: Shumë herë kanë tentuar djemtë ta nxirrnin jashtë…
Ardit Gjebrea: Cilët djem?
Donika: Djemtë e zonjës sepse vinte i pirë.
Ardit Gjebrea: Për sa kohë vazhduat jetën aty?
Donika: Ngela shtatzënë.
Ardit Gjebrea: Prapë?
Donika: Prapë, me vajzën. Ishte gëzimi më i madh.
Ardit Gjebrea: Është e vetmja vajzë që ke?
Donika: E vetmja vajzë që kam.
Ardit Gjebrea: Ta kesh me jetë!
Donika: Faleminderit! Sot ajo është 17, vazhdoi prapë kalvari i jetës, shkonte, luante bixhoz, vinte, por mua s’më bënte dëm sepse unë kisha çfarë të haja, kisha një shtëpi normale, jetoja një jetë normale.
Ardit Gjebrea: Ti thua “normale”, por…
Donika: Me ato që kisha kaluar.
Ardit Gjebrea: E qartë, të dukej gjë normale ndërkohë që për të ngrënë dhe për të fjetur në një shtëpi është gjëja më minimale që njeriu të ketë për t’u quajtur mbijetesë.
Donika: Por për ato që kisha kaluar, e quaja normale. Vjen një ditë, do të bëja shpenzimet e muajit, djali i plakës që m’i sillte, nuk ishte aty. E çoj për të blerë ushqimet, erdhi në 2 të natës. Lekët i kishte prishur, erdhi me taksi.
Ardit Gjebrea: Çfarë ndodhi?
Donika: Taksisti më kërkoi lekët. I thashë lekët ai që të ka prurë se unë s’kam lekë. “Jo, më ka thënë që i ka gruaja te shtëpia”, më tha taksisti “o vajzën, o lekët.”
Ardit Gjebrea: Si “o vajzën, o lekët?”
Donika: Sepse i kishte thënë “kam një vajzë të vogël.”
Ardit Gjebrea: Edhe?
Donika: I kishte thënë taksistit dhe do të linte peng vajzën, e la peng vajzën në bixhoz. Ishte pika e fundit. Vendosa që të ndahem, të iki. Lashë punën, u ktheva te prindërit e mi.
Ardit Gjebrea: Me vajzën.
Donika: Me vajzën e vogël.
/tvklan.al
