Kur dritat e studiove politike ndizen dhe sheshet mbushen nga zhurma e protestave, vëmendja e një kombi zhvendoset te pushteti. Por natën e 14 tetorit, teksa kryeqyteti ishte i përfshirë nga zhvillimet e radhës, në një cep të harruar të Shkozës, heshtja e natës u shndërrua në një ferr të gjallë.
Agim dhe Ismete Ziu, 68 dhe 65 vjeç, ranë në gjumë në shtëpinë e tyre, pa e ditur se po hynin në kurthin e një krimi makabër. Ata nuk u vranë thjesht nga flakët që ish-dhëndri u vuri banesës së tyre me vetëdije të plotë; ata u vranë nga harresa. Jetët e tyre u “gëlltitën” nga zjarri i xhelozisë dhe i dhunës verbër, por humbja e tyre u la në hije, e mbytur nga zhurma e madhe politike që dominonte ekranet. Kjo tragjedi nuk është një rast i izoluar. Është pjesë e një plage të hapur që po gjakos mbarë shoqërinë tonë. Nga Tirana në Prishtinë, një valë e frikshme krimesh monstruoze po merr jetë njerëzish. Gra që ekzekutohen në pragun e shtëpisë, burra që vriten për motive banale, e deri te foshnja të pafajshme që paguajnë çmimin e çmendurisë së prindërve.
Kosova dhe Shqipëria po numërojnë arkivole të prodhuara nga dhuna në familje, ndërsa vëmendja publike shpesh e ka epiqendrën diku tjetër. Për autorin e këtij akti çnjerëzor në Shkozë, drejtësia nuk mund të ketë asnjë rrethanë lehtësuese. Çdo gjë më pak se dënimi maksimal i merituar do të ishte një tjetër vrasje për dy të moshuarit që u dogjën të gjallë në shtratin e tyre.
Ditën e sotme në studion e emisionit Me Zemër të Hapur në News24 të moderatores Evis Ahmeti, foli vjehrra e Enkelejdës, nëna e autorit të ngjarjes makabre.
Nëna e autorit: Këtë ves e kishin këta gjithmonë, që një e dy Enkelejda shkonte tek nëna e vet.
Djali im nuk e ka keqtrajtuar. Djali im dhe mua nuk më ka dashur. Nuk më afronte fare mua. Djali të dënohet për atë që ka bërë, unë nuk i kam shkuar mbrapa tim biri nëpër burgje. Unë Enkelejdën nuk e kam marrë në telefon, nuk e kam ofenduar. Viktimat qofshin të xhenetit.
Astriti është rritur më shumë tek nëna ime. Unë s’kam pasur as shtëpi e as katandi. Rrija derë më derë, se isha e ndarë nga burri. Unë s’kam gjë me Enkelejdën, gabimet m’i ka fëmija im. Enkelejda të ma bëjë hallall.
