Të hënën, më 6 korrik, Toka do të arrijë në afel, pikën më të largët të orbitës së saj nga Dielli. Bëhet fjalë për një fenomen astronomik që ndodh çdo vit. Këtë vit, distanca mes Tokës dhe Diellit do të arrijë në 152.087.774 kilometra.
Shpesh mendohet gabimisht se stinët varen drejtpërdrejt nga largësia e Tokës nga Dielli dhe se vera përkon me distancën më të vogël. Në të vërtetë, afeli dëshmon të kundërtën: në periudhën kur Hemisfera Veriore përjeton ditët më të nxehta të vitit, Toka ndodhet në pikën më të largët të orbitës së saj.
Shkaku i ndryshimit të stinëve është pjerrësia e boshtit të Tokës, rreth 23 gradë në raport me planin e orbitës. Kjo pjerrësi përcakton këndin me të cilin rrezet e Diellit bien mbi sipërfaqen e planetit gjatë lëvizjes së Tokës rreth Diellit.
Orbita e Tokës nuk është një rreth i përsosur, por një elips, siç e përshkroi astronomi Johannes Kepler. Për këtë arsye, distanca mes Tokës dhe Diellit ndryshon me rreth 5 milionë kilometra gjatë vitit.
Pika më e afërt me Diellin quhet perihel dhe ndodh në fillim të janarit, kur Toka ndodhet rreth 147 milionë kilometra larg tij. Pika më e largët quhet afel dhe regjistrohet në fillim të korrikut.
Megjithëse kjo diferencë duket e madhe, ndryshimi në sasinë e rrezatimit diellor që merr Toka nuk i kalon 7 për qind.
Në korrik, Hemisfera Veriore është e anuar drejt Diellit, ndaj rrezet bien më pingul mbi sipërfaqe dhe ndriçimi zgjat më shumë gjatë ditës. Si rezultat, grumbullohet më shumë energji termike, duke krijuar kushtet e verës, pavarësisht se Toka ndodhet në distancën më të madhe nga Dielli.
Ndërkohë, në Hemisferën Jugore rrezet e Diellit bien me një kënd më të madh dhe ditët janë më të shkurtra, çka sjell kushtet e dimrit.
Sipas ligjeve të mekanikës qiellore, Toka lëviz më ngadalë në orbitën e saj kur ndodhet në afel. Për këtë arsye, vera astronomike në Hemisferën Veriore zgjat rreth pesë ditë më shumë se vera në Hemisferën Jugore.
