Në kulmin e rinisë Brisildo Stankoja, një djalë me shumë ëndrra, vendosi t’i japë fund jetës një ditë më parë në Shkodër.
Një histori e mbushur me me një dhimbje të madhe që la pas për prindërit, vëllezërit dhe gjithë familjarët e të afërmit dhe shokë e miq të tij.
Vetëm 27 vjeç, Brisildo zgjodhi një rrugë që tronditi mbarë opinionin. Vendimi i tij për t’u hedhur nga lartësia nuk lidhet me problemet e zakonshme që shoqërojnë viktimat në këto raste, siç mund të jenë bixhozi, fajdet, skedinat apo histori të tjera të ngjashme me humbje parash.
Jo. Brisildo iku kështu duke na shokuar për moshën e re dhe mënyrën që zgjodhi sepse ëndrra e jetës së tij në këtë moment nuk u realizua.
Pas punës së tij të mëparshme si kuzhinier, Brisildo po priste që të largohej drejt Gjermanisë për ta ndërtuar atje jetën e tij.
Pamundësitë e Shqipërisë për të rinjtë e detyruan edhe 27 vjeçarin që të kërkojë rrugët e emigracionit për t’u ndjerë i plotësuar.
Një përgjigje negative, refuzimi që mori duke mos i aprovuar vizën për punë teksa ishte në pritje e futi Brisildon në mendime të thella të cilat e çuan drejt aktit fatal.
Ditët e fundit, 27 vjeçari sipas burimeve nuk ishte në momentet e tij më të mira dhe brenga e refuzimit të ikjes në Gjermani e dërrmoi brenda vetes deri në atë pikë sa nuk mendoi më gjatë për dhimbjen që do shkaktonte duke u hedhur nga lartësia, hedhje fatkeqe që e bëri të mbyllë sytë përgjithmonë.
Një ngjarje tragjike e cila lidhet drejtpërdrejtë me mungesën e madhe të shpresës në këtë vend.
Të rinj shqiptar që vetëm duan të largohen, sepse e kanë të pamundur të ndërtojnë të ardhmen dhe të kenë një jetë të paktën normale. Fakti që Shqipëria është vendi i mbijetesës po i detyron të rinjtë çdo sekond e më shumë që dritën jeshile ta shohin në dyert e Europës.
Në Shqipëri nuk mund të fejohesh, nuk mund të martohesh dhe as të bëhesh me fëmijë. Ose duhet të mbijetosh. Nuk mund të marrësh një kredi, nuk mund të paguash qiranë e shtëpisë dhe as të bësh pushime normale familjare. E gjithë jeta është mes stresit dhe mbijetesës.
Një i ri nuk e di se cilën të zgjedh, të punojë apo të arsimohet? Kjo dilemë e madhe që sa vjen e thellohet i detyron brezin e Brisildos që të shohin përtej Shqipërisë. Dihet se atdheu është atje ku je mirë.
Prindërit u rritën në komunizëm në një dikaturë të egër, mes vuajtjesh torturash dhe barkun bosh, brezi që erdhi më pas jetoi në një të ashtëquajtur demokraci por që në fakt vijon atëherë e sot të jetë një diktaturë moderne ndërsa të pashpresë janë edhe të rinjtë apo fëmijët e sotëm.
Po mirë, deri kur duhet të vuajnë brez pa brez shqiptarët? Pse duhet të durojnë këtë klasë 30 vjeçare shkatërrimtare e cila kishte në dorë ta bënte Shqipërinë një vend të zhvilluar por zgjodhi rrënimin, përplasjet, krimin e korrupsionin derisa krijoi bindjen e plotë se ky vend nuk mund të bëhet më.
Të gjithë ikën, të gjithë po ikin dhe me gjasë do të ikin. Nuk po largohen më thjeshtë shtresa e varfër por po emigrojnë djem e vajza siç tentoi Brisildo i shkretë që e kanë një shkollim, e kanë një profesion dhe quhen shtresa e mesme ose e lartë.
Po deri kur duhet të durojmë që djem si Brisildo të hipin në ballkonet e pallateve e të hidhen poshtë duke humbur jetën e duke plagosur thellë, aq thellë zemrat e nënave, vetëm se vendi i tyre nuk i ofron asgjë, përkundrazi i detyron të marrin rrugët e botës.
Brisildo kërkonte të bashkohej me vëllain e tij në Gjermani dhe bashkë të ndërtonin një të ardhme të mirë dhe të ndihmonin edhe familjen.
E tash, asnjë fjalë, asnjë koment, asnjë veprim nuk ka më vlerë. As kjo histori që po ndajmë nuk ka vlerë në vetvete por thjeshtë tregon atë që ndodhi. Brisildo iku. Iku tragjikisht dhe nuk kthehet më.
Kjo duhet të na bëjë me turp të gjithëve dhe duhet të jetë një këmbanë alarmi. Nuk është fjala për një parti a për një tjetër, për një lider apo për një tjetër. Kjo histori kalon çdo kufi, aq më tepër ato partiak. Fjala është për shoqërinë shqiptare e cila po vdes. Edhe emigrimi është një vdekje, është një asimilim gradual i momentit i një kombi por që në shekujt e mëpasëm do jetë dy fjali në librat e historisë.
Askush nuk e di se çfarë ka ndodhur në 1700-ën, 1500-ën apo 1200-ën përveç ndonjë historiani sepse koha kalon dhe kur transformohesh askush nuk do t’ia dijë se si dhe pse.
Shkodra Live vendosi ta ndajë sot ngjarjen e Brisildo Stankaj jo vetëm për faktin se i dha fund jetës por për historinë e dhimbshme që mbart dhe për tragjedinë që pësoi i ndjeri dhe familja e tij.
Një 27 vjeçar që pasi i refuzohet tentativa e tij për të ikur në Gjermani sepse Shqipëria nuk ka dyer të hapura për to, zgjedh që të largohet nga një botë në një mënyrë kaq të rëndë.
Sot duhet të themi na fal Brisildo!
Comments are closed.